Deze tekening is in februari 2020 online gepubliceerd samen met tekst van Heleen Hoppesteyn (www.eenanderverhaal.nl), waarbij beeld en tekst slechts geinspireerd zijn op 1 woord, ‘fragiel’: Voorzichtig haal ik een vijl langs mijn moeders nagels. Het is één van mijn favoriete bezigheden tijdens mijn bezoeken aan mijn ouders, omdat ik zie dat ze geniet van de aandacht en rust waarmee ik dat doe. Altijd gaan dan haar ogen langzaam dicht. Alsof ze volledig opgaat in het moment. Haar eens zo krachtige handen voelen broos en haar linkerhand gebruikt ze nauwelijks meer door vergroeiingen. Hoe anders was dat vroeger, toen haar handen stevig de spade omklemden om de groentetuin om te spitten. Bijna het hele jaar was ze daar actief. Vaak al in alle vroegte ging ze er naartoe. Oude kleren aan, haar voeten in laarzen gestoken. Al spittend, zaaiend, wiedend en oogstend, was ze in haar element. Haar verlies aan kracht sinds ze ziek is geworden, heeft ze nooit kunnen accepteren. Ze voelt zich slachtoffer van de situatie en is al jaren met zichzelf in strijd over de vraag waarom haar dit overkomt. Waar ze eens zo ondernemend en tanig was, stelt ze zich nu afhankelijk op van mijn vader en ons als dochters. Als ik de vijl neerleg ten teken dat ik klaar ben, opent ze traag haar ogen en zucht. ’Mag ik nu weer naar bed?’ vraagt ze bijna smekend. Ik knik en loop vlak achter haar aan naar de slaapkamer. Onzeker schuifelt ze voetje voor voetje vooruit, haar gestalte krom en fragiel.